Topór bojowy
Siekiera to najstarsze i cały czas traktowane złożone Płotka. Od chwili ponad czternastu tysięcy lat jest on używany wśród kształtowania i podziału drzewa, rąbania lasów, jako chroń obuchowo-sieczna czy także jako symbol heraldyczny. Jest rozwinięciem koncepcji kija z obciążonym końcem, który dał zaczątek takim wynalazkom jak: maczuga, młotek, motyka, siekiera ciesielski i tak dalej. Zmieniał też materiał i użycie, lecz zasada funkcjonowania pozostała nie zmieniona. Na starcie wykonywany z kamienia i rogu, brązu a następnie każdorazowi. Siekiery z kamienia łupanego umieszczane były w rozczepionym stylisku, obwiązywanym dla nasilenia sznurami albo rzemieniami. Siekiery neolityczne posiadały już nagminnie wywiercony wlot dla mocowania trzonka. Pierwsze toporu z brązu - tzw. Siekiery tulejowe, posiadały szeroki, rurowaty wlot ze strony przeciwległej pomiędzy ostrza, wśród niego prostopadły, i wymagały niezwykle ukształtowanego, wygiętego prawie że pod kątem prostym styliska. Dla nasilenia osadzenia takiej siekierki, była ona na całość przywiązywana w gronie styliska, czemu służyły niewielkie pierścienie z boków nasady, formowane już w czasie odlewania przybory. W mnóstwa cywilizacjach epoki brązu siekierki wyznaczały pewnie środek płatniczy. Aktualnie siekiera składa też na całość z obucha w kształcie zaostrzonego klina wykonanego ze stali węglowej i styliska z twardego drzewa. W obuchu wykonany jest wlot równoległy wśród ostrza (w zdecydowanej większości przypadków na przekroju prostokątnym), w którym za radą klina moco
Adres www: http://189.85.168.60
